Zaterdag 28 februari, omstreeks 7u30 is mijn grootvader overleden. Het was met de feestdagen al te merken dat er iets fout was. Half januari is hij in grote haast naar het ziekenhuis gevoerd met veel te hoge kaliumwaarden etc in zijn bloed, door nierblokkage. Achteraf zeiden de artsen dat het een medisch wonder was dat hij nog wakker is binnengebracht: normaal moest hij op zijn minst in coma liggen. Later bleek dat hij ook een agressieve vorm van kanker had. Het goede hieraan was dat hij niet meer in het ziekenhuis moest blijven, want hij haatte het om daar te moeten zijn. Het slechte nieuws was natuurlijk dat het een kwestie van weken was vooraleer hij zou sterven.
Het was een zware periode, maar het hoort bij het leven. Ik heb er een bewondering voor mijn familieleden aan over gehouden, de inzet die ze getoond hebben, de steun die ze elkaar verleend hebben in deze afgelopen tijd. Papie is zeer vreedzaam gestorven, met de familie erbij en zonder al te veel pijn. Heel het proces heeft me door elkaar geschud en heeft me zeker geen deugd gedaan.
Het is niet zozeer het verlies, maar alles er rond dat het zo moeilijk maakt. De dood lijkt steeds zwaarder te zijn voor de levenden dan voor de persoon die overleden is.
Het wordt een periode van bezinning, hoe melig dat dit ook mag klinken. Vandaag is tevens mijn verjaardag. Ik ben nu 24, werkloos, herstellend van een depressie en dies meer, overtuigd socialist, samenwonend, ... Door het bos zie ik de bomen niet meer. Ik ben op zoek naar perspectieven, waarmee ik mijn 25e levensjaar mee kan beleven en hopelijk nog vele jaren daarna. Ondanks mijn slechte conditie, loop ik constant. Nu blijf ik eventjes stilstaan om uit te blazen.
Het was een zware periode, maar het hoort bij het leven. Ik heb er een bewondering voor mijn familieleden aan over gehouden, de inzet die ze getoond hebben, de steun die ze elkaar verleend hebben in deze afgelopen tijd. Papie is zeer vreedzaam gestorven, met de familie erbij en zonder al te veel pijn. Heel het proces heeft me door elkaar geschud en heeft me zeker geen deugd gedaan.
Het is niet zozeer het verlies, maar alles er rond dat het zo moeilijk maakt. De dood lijkt steeds zwaarder te zijn voor de levenden dan voor de persoon die overleden is.
Het wordt een periode van bezinning, hoe melig dat dit ook mag klinken. Vandaag is tevens mijn verjaardag. Ik ben nu 24, werkloos, herstellend van een depressie en dies meer, overtuigd socialist, samenwonend, ... Door het bos zie ik de bomen niet meer. Ik ben op zoek naar perspectieven, waarmee ik mijn 25e levensjaar mee kan beleven en hopelijk nog vele jaren daarna. Ondanks mijn slechte conditie, loop ik constant. Nu blijf ik eventjes stilstaan om uit te blazen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten