De ondraaglijke lichtheid van het solliciteren

U hebt al even niet van mij gehoord op deze blog. Dat kan twee dingen betekenen: het gaat goed met me, of het gaat juist slecht. Ik zal u uit uw spanning verlossen.

Het gaat eigenlijk zeer goed met mij. It really is a state of mind and being.

Even overlopen:

Vorige week vrijdag dacht ik dat ik een afspraak had bij T-Interim in Deinze. De plaats had ik juist begrepen, het bedrijf echter niet. Na bij T-Interim én Tempo Team te zijn binnengelopen, ontdekte ik dat ik eigenlijk een Actief Interim moest zijn. Een snel gemaakte fout natuurlijk. T-Interim klinkt aan de telefoon juist als Actief Interim. Niet dan?

Het gesprek met de consulente van genoemde handelaar in arbeidskracht viel tegen alle verwachtingen in vrij goed mee. Blijkbaar doet Actief Interim niet aan callcenter-werk (HOERA!) en hebben ze enkel lange opdrachten met optie vast werk. Ik verliet Deinze met een aangenaam gevoel.

Zaterdag was een enorm rustpunt, broodnodig om de batterijen op te laden.

Zondag mijn gebruikelijke werk in Sint-Baafskathedraal.

Maandag had ik een afspraak met een nieuwe psychologe. Patricia, mijn vaste psychologe bij CGG Eclips is nog tot het einde van het jaar met ziekteverlof, dus neemt haar collega Ann het even over. Ik ben steeds wantrouwig tegenover nieuwe mensen, wat eigen is aan ASS. Door slechte ervaring met hulpverleners in het verleden heb ik een hele checklist waar een therapeut aan moet voldoen eer ik hem of haar vertrouw. Het gesprek ging echter zeer vlot, mijn bullshit-detector bleef stil en ik denk dat ik de komende tijd in goede handen ben. Het is voor alle duidelijkheid niet zo dat ik een instabiel wrak ben dat niet kan zonder toezicht, maar het is aangenaam om geregeld met iemand te kunnen praten die mijn problematiek kent, waar ik mijn hart kan bij luchten en enkele ideeën kan toetsen. Ik probeer de mensen in mijn omgeving zoveel mogelijk te ontzien op dat vlak. Soms ben ik zeer vermoeiend, ratel ik maar door. Mijn vriendin moet mijn vriendin zijn en niet mijn verpleegster, mijn vrienden mijn vrienden, enzovoort.

's Avonds werd ik verwacht op de faculteit Bio-Ingenieurswetenschappen. Dieter, een goede vriend, werkt daar als IT-verantwoordelijke en een groep PhD'ers hadden hem om hulp gevraagd bij het maken van een filmpje voor de Dance Your PhD-contest. Hij betrok mij bij het project en zo kon ik me uitleven met mijn camera en met de montage achteraf. Woensdag heb ik een hele dag gewerkt aan de montage en het resultaat mag er zijn. Er was weinig tijd, geen budget, beperkt materiaal maar veel enthousiasme: het soort project waar ik graag aan meewerk. Het resultaat kan je hier bekijken. Benieuwd of we geselecteerd worden!

Donderdag had ik een afspraak bij Accent Select Services in...Dendermonde. De wegen van het Vliegende Spaghettimonster zijn ondoorgrondelijk, dus voerde Sofie me naar de Ros Beiaardstad. Het gesprek hier was kunstmatiger, doch werd er ook met mijn wensen rekening gehouden (GEEN CALLCENTER-WERK!). Ik ben ingeschreven, dus het kan maar helpen in mijn queeste. 's Avonds heb ik ouderwets kunnen gamen in de Games Workshop. Philipp, een vriend van op Artevelde, wou eens een battle proberen.  Ik leende hem mijn Lizardmen, gebruikte zelf mijn Vampire Counts, gaf wat uitleg en had een uiterst toffe avond. De hagedissen wonnen de veldslag en Philipp had zich geamuseerd zei hij me achteraf. Daar doe ik het voor: andere mensen helpen, blij maken en daar zelf nog een goed gevoel aan over te houden. Wordt zeker vervolgd!

Wat mij het meest verraste deze week was dat ik ondanks enkele tegenslagen en het drukke programma deftig bleef functioneren en niet in een zwart gat terechtkwam. Maandag had ik namelijk twee antwoorden gekregen op sollicitaties bij de studiedienst van de SocMut en bij FOV vzw. De mails waren echter goed verwoord en gaven me wat uitleg over hun keuzes en moedigden mij zelfs expliciet aan om te solliciteren voor andere functies. Heel anders dan "U bent helaas niet geselecteerd. Wij wensen u veel succes met uw verdere loopbaan." - Lees: "Fuck Off, val dood, het interesseert ons ook geen zak".

Duidelijkheid en eerlijkheid is essentieel bij het omgaan met ASS'ers.

Vrijdag ging ik langs bij de VDAB voor een sessie solliciteren. Na de lessen die we gekregen hebben over het CV en solliciteren, komt nu de praktijk: het zoeken naar vacatures en het solliciteren. Ik had al elf vacatures verzameld, dus kon ik direct aan de slag. In principe heb ik de controle niet nodig, ik werk zelf vrij gedisciplineerd, maar het is wel eens oké om buiten te komen, met anderen te praten en ervaringen uit te wisselen en wat hulp te krijgen indien nodig. Ik had hierdoor een ontmoeting met een persoon die me intrigeerde maar ook een dubbel gevoel bezorgde. Daar ga ik volgende keer verder op in.

Ik laat u achter met deze feitjes:

- maandag naar Davidsfonds gebeld, binnen dit en twee weken weet ik of mijn sollicitatie weerhouden is voor de functie van stafmedewerker Communicatie.
- heb een testrecensie geschreven voor de website De Nachtvlinders, een Nederlandse website gespecialiseerd in horror.
- heb mijn Linkedin opgefrist.
- heb een uiterst interessant en herkenbaar boek gelezen van en over een persoon met ASS.

Als het goed is, zeggen we het ook

Vandaag had ik twee afspraken gehad bij de GTB (Geïntegreerde Trajectbegeleiding), een vzw onder VDAB die mensen met een arbeidshandicap helpt met de zoektocht naar werk.

Eerst kwam het gesprek met mijn trajectbegeleidster. Zij had goede dingen gehoord van haar collega over mijn deelname aan de sollicitatietraining. Ik kon haar dan ook mijn werkmap voorleggen, met alle sollicitaties en heb haar een uitgebreide uitleg gegeven over wat ik ondertussen gedaan heb.

Het meest positieve aan het gesprek voor mij was dat ik nu eindelijk weet hoe het zit met mijn statuut bij de RVA. Doordat mijn studentenjob in de computers van RVA en ABVV aanzien werd als een deeltijdse job, zat ik in een speciale situatie. Ik was immers niet volledig werkloos. Something must have gone wrong in Bureaucratia....

Na contact te hebben gehad met mijn werkgever kwam er zicht op een oplossing: voor de resterende tijd wordt mijn studentencontract omgezet naar een bediendencontract. Ik zal dan ook de resterende dagen in oktober werken met dagcontracten tot er een vervanger is gevonden.

Ik heb ook besloten om niet bij te gaan stempelen, ik wil enkel mijn rechten behouden. Het zal waarschijnlijk financieel wat krap worden de komende twee maanden, maar niks dat ik nog niet eerder heb meegemaakt.

Waarom doe ik afstand van dopgeld? Het heeft een effect op je latere pensioen. Uit principe wil ik het ook niet, uit het dwaze idee dat er mensen zijn die het harder nodig hebben en 't is crisis hé. Maar vooral: het beetje extra geld is me de administratieve rompslomp niet waard. Wat zou ik doen met 100 euro extra? Dingen kopen die ik niet direct nodig heb, laks worden en meer dan eens niet koken en junkfood bestellen. Ik ken mezelf, ik ga beter om met een beetje te weinig dan met een beetje te veel.

Naast duidelijkheid over mijn statuut is er ook het recht aangevraagd op een VOP (Vlaamse Ondersteuningspremie). Dat houdt in dat de overheid mijn toekomstige werkgever een deel van mijn loon levert. Dus u ziet het, ik zal toch van uw belastingsgeld kunnen genieten. Voor een periode van vijf jaar tenminste. En vooral mijn werkgever dus. Want die krijgt een werknemer aan een voordeeltarief. Nu hopen dat ik bij een vzw terechtkom en niet bij een bank...

Het tweede gesprek was met de begeleider bij de sollicitatietraining. Om eerlijk te zijn, een van de betere gesprekken die ik de laatste tijd gehad heb. Hij bleek zelf een arbeidshandicap te hebben, heeft het zelf moeilijk gehad met werk te vinden, kende de last van de bureaucratie en was er open en eerlijk over. Naast nuttige tips en complimentjes heb ik er ook een nieuwe piste voor aangepast werk aan overgehouden.

Na een korte middagpauze en een episch gevecht met mijn printer ben ik dan naar de vakbond gegaan. Om het kort te houden: wachten, wachten, nutteloos papier, maat voor niets, terug naar huis.

Het is half elf 's avonds en nu heb ik pas weer wat fut om dit bericht te schrijven. Morgenochtend word ik om 9u30 in Deinze verwacht bij T-Interim. Ik heb er geen hoge verwachtingen, maar een mens kan maar nooit weten...

De les die ik vandaag geleerd heb, is dat het uiteindelijk allemaal neerkomt op welke geestesgesteldheid je aanhoudt. Tot voor kort was ik zeer negatief over mijn vooruitzichten, over de mensheid, over de manier waarop de samenleving, de economie, etc werken.

Maar gaat mij dat een stap verder helpen? Ik dacht het niet. Door mijn ASS neig ik naar het zwart/wit-denken. Laat ons zeggen dat ik een hele tijd ideologisch gedwaald heb, sinds ik merkte dat er ook heel wat ego, corruptie, oneerlijkheid en inconsequentie te vinden was bij de verschillende mensen, organisaties, partijen, ...die samen links vormen.

Ik heb het allemaal los gelaten. Zonder (al teveel) rancune. Mijn vorming die ik gehad heb, mijn ervaringen hebben mijn denken gevormd. Maar ik volg geen starre dogma's meer. Iedereen mag zijn mening hebben en ik zal die proberen te begrijpen en te respecteren.

Maar sorry, meestal heeft iedereen ongelijk. En ik? Ik weet het meestal ook niet.

Return of the revenge of the son of the...

Zo, hier zijn we dan weer, twee jaar later. Weer wat ervaringen rijker en illusies armer.

Even gauw samenvatten:

Ik ben al meer dan een jaar samen met een meisje genaamd Sofie, we wonen sinds kort samen. Zij studeert journalistiek, ik niet meer.

Na een reeks tests en enkele honderden euro's later, bleek ik namelijk een vorm van autismespectrumstoornis te hebben, kortweg ASS. De diagnose beantwoordde veel vragen, leverde enkele beperkingen op en veranderde alles en niets. Dat deed me beslissen om te stoppen met mijn studies, omdat een job in de journalistiek er niet echt inzit voor mij. Maar zeg nooit nooit...

Sinds maart 2010 werkte ik vrijwillig voor DeWereldMorgen.be, het nieuwe civil journalism-platform van de mensen achter Indymedia.be. Het leverde me enkele schitterende ervaringen op. Verslaggeving van op een festival, interviews met 'belangrijke' mensen, eindredactiewerk, enzovoorts. Het leverde me ook een pak slaag op van onze vrienden van de politie. Probeer nooit foto's te trekken als journalist van politiegeweld, want ze zullen ook jou een pak voor broek geven (waarmee ik iedereen uiteraard aanmoedig om het misbruik van de nogal gewelddadige arm van de wet aan de kaak te stellen!).

Daarnaast reisde ik samen met Sofie voor een week naar revolutionair Egypte in maart. Dankzij de hulp en begeleiding van researcher en vriend Brecht De Smet en zijn bevallige vrouw Lobke kwamen we in contact met  jonge, voornamelijk linkse Egyptische activisten. We zagen tanks, soldaten met machinegeweren, piramides en kamelen.

Mijn politieke periode ligt ook achter me. Ik vul mijn dagen vooral met lezen, nadenken en bijleren. Ik ga geen grote waarheden verkondigen omdat ik ze simpelweg niet heb.

De voornaamste reden waarom ik deze blog vanonder het stof haal, is om het verhaal van mijn nieuwe zoektocht naar een job neer te schrijven en te delen.

Laat ons zeggen dat er het een en ander fout durft te lopen en dat de woorden incompetentie, domheid en inefficiëntie een grote rol spelen.

Maar desondanks blijf ik voortgaan, lichtjes misantropisch, wat cynisch maar ook genietend van het absurde in het leven.

Morgen zijn we er weer, met meer berichtgeving en argumenten waarom het niet mijn schuld is, maar die van al de rest!

En we zijn op weg

Ik zal nog drie jaar 'sans boulot' blijven, op een studentenjob na.

Waarom? Ik ga een bachelor Journalistiek aan de Artevelde Hogeschool gaan bijstuderen. De kogel is door de kerk, de bijl is gevallen, de knoop is doorgehakt. Na een zwaar en frustrerend jaar vol persoonlijke problemen, afwijzingen op jobvlak en tegenslagen in het algemeen, heb ik besloten om mezelf wat praktisch bij te scholen. Toen ik voor een sollicitatie een portfolio aan het samenstellen was van mijn geschreven werk, kwam ik tot de conclusie dat schrijven mijn meest favoriete bezigheid is (ook al zou je het niet zeggen als je ziet hoe weinig ik deze blog update). Het is mijn doel om ooit eens redacteur of journalist te worden en ik wil me hier dan ook in verdiepen en mijn vaardigheden aanscherpen.
De afgelopen twee weken heb ik allerlei instanties afgelopen om allerhande papierwerk in orde te krijgen om een studiebeurs te kunnen krijgen. Ik kom in aanmerking voor een beurs als zelfstandig student en ga zo een smak geld krijgen, waardoor ik financieel voor mezelf kan instaan. Waarschijnlijk ga ik weer gaan werken in de studentenresto om de rest van het geld te verdienen. Great times ahead!

Ik kijk zeer hard uit naar 21 september, mijn eerste schooldag. Het zal even wennen zijn om terug op de schoolbanken te zitten, hele dagen les te hebben, taken te moeten maken en examens te moeten blokken. Maar ik zie het volledig zitten, dolblij dat ik de mogelijkheid heb om dit te kunnen doen!

Almost there...

Excelsior! Ik mag naar het eindgesprek met de regiomanager van Randstad Diversity. Uit navraag blijkt dat er maar een beperkt aantal kandidaten zijn en dat er verschillende jobs waren. De HR-dame zei zelf dat de kans groot was dat ik een job zou hebben. Spannende tijden dus.

Het is grappig hoe zaken soms zo snel kunnen veranderen. Enkele weken geleden was alles nog één grote grijze brij, nu gaat alles veel beter en ben ik een stap verwijderd van een job. Daarnaast heb ik me eindelijk geworpen op het uitschrijven van mijn kortfilm, getiteld The Knife/Het Mes. Ik ga dit zelf verfilmen. Ik heb twee acteurs nodig, waarvan 1 rol, die van de vrouw, al ingevuld is door Eveline, m'n vriendin. Het is een bovennatuurlijke thriller, over een vrouw die in het huis van een vriend vreemde zaken aantreft. Meer wil ik er nog niet over kwijt, don't want to spoil the surprise. De film zal bestaan uit slechts twee scènes en zal hoogstens 2 minuten duren, een echte korte kortfilm dus :-) Nu ga ik beginnen met het uitwerken van de shots en nog eens m'n filmmaking for dummies nalezen. Daarnaast werk ik aan twee andere projecten: het nieuwe School Ghoul Attack en mijn magnus opus Factory Slaves, or the Revenge of the Working Class Undead. Daar zal ik nog zeker een tijdje zoet mee zijn, aangezien dat geen kortfilms zijn :-)

We'll keep you posted!